Συνελευσεις και απεργια τωρα

Ο διαλογος που ακολουθει εγινε στο σχολειο μου την Τεταρη 15/5/13 με δεδομενη την αποφαση (92% υπερ της εισηγησης της ΟΛΜΕ) των συνελευσεων των ΕΛΜΕ . Εγινε μεσα στην αιθουσα διαδασκοντων παρουσια 30 συναδελφων.
Συναδελφισσα Χ : «Συναδελφοι το Σεπτεμβριο δε θα εχω ωρες διδασκαλιας στο σχολειο και επομενως θα μετατεθω. Αν με στειλουν στην επαρχια, θα παραιτηθω, γιατι εχω οικογενεια και αρρωστους γονεις»
Ναβις : » Μπορεις να το αποφυγεις αυτο αν απεργησεις την Παρασκευη, οπως θα κανω εγω»
Συν. Χ: » Noμιζεις οτι η απεργια αυτη θα εχει μαζικη σμμετοχη;»
Ναβις : » Αν εχει μαζικη συμμετοχη τοτε η κυβερνηση θα υποχωρησει και επομενως δε θα ισχυσουν αυτα τα μετρα το Σεπτεμβριο. Θα νικησουμε και εσυ δε θα χασεις τη θεση σου»
Συν Χ : » Μαλλον ομως η απεργια ΔΕ θα εχει μαζικη συμμετοχη. Ξερεις τι εγινε το 1990; Απηργησαν λιγοτεροι απο 100″
Ναβις : «Αν η απεργια δεν εχει μαζικη συμμετοχη, τοτε η κυβερνηση θα μας νικησει και οσοι απεργησουμε θα απολυθουμε. Ισως παμε και μερικες ημερες φυλακη. Οσοι ομως απολυθουμε την ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ θα βγουμε τελικα κερδισμενοι»
ΣυνΧ : «Γιατι;»
Ναβις : » Αν η απεργια δεν εχει μαζικη συμμετοχη, τοτε το Σεπτεμβριο θα απολυθουν δεκαδες χιλιαδες λογω ωραριου. Την Παρασκευη θα απολυθουν ελαχιστοι ( 100, 200, 300;) λογω απεργιας. Η απολυση αυτη ειναι παρανομη γιατι η επιταξη ειναι αντισυνταγματικη. Καποια στιγμη οι απολυσεις αυτες θα ακυρωθουν και οι συναδελφοι θα επιστρεψουν στη θεση τους και θα παρουν ολα τα χαμενα ημερομισθια»
Συν Χ : «Γιατι θα επιστρεψουν στη θεση τους ;’
Ναβις : » Αφου θα απολυθουν την Παρασκευη δε θα χαρακτηρισθουν υπεραριθμοι. Δε θα μετατεθουν. Δε θα τους πιασουν τα μετρα. Θα ειναι εξω απο καθε τετοια διαδικασια. Οταν λοιπον ακυρωθει η απολυση τους, τοτε θα επιστρεψουν εκει που βρισκονταν οταν απολυθηκαν παρανομα. Δεδομενου μαλιστα οτι θα ειναι λιγοι , το χρηματικο κοστος για να αποκατασταθουν θα ειναι μικρο. Οποιος ή οποια απολυθει την Παρασκευη δε θα ανηκει πια στην πολυαριθμη μαζα των υπεραριθμων ( ισως δεκα χιλιαδες), αλλα στην ολιγομελη ομαδα των απολυμενων λογω απεργιας. Θα ανηκει σε ειδικη κατηγορια ολιγομελη. Μια νεα κυβερνηση που θα θελει να το «παιξει» προοδευτικη θα αποκαταστησει τους λιγους αυτους απολυμενους λογω απεργιας. Ακομα ομως και τα δικαστηρια μπορει να ακυρωσουν τις απολυσεις, αφου προκειται για μια ολιγομελη ειδικη κατηγορια »
Συν Χ : » Με προβληματισες. Ισως εχεις δικιο. Ισως με συμφερει να απολυθω την Παρασκευη και να μπω στην ειδικη κατηγορια των απολυμενων λογω απεργιας»
Με αφορμη αυτο το διαλογο ( εγινε πραγματικα ) σκεφτομαι οτι μια απεργια ΤΩΡΑ ειναι ρεαλιστικοτατος στοχος. Αρκει να εξηγηθει σε οσους κινδυνευουν να απολυθουν το Σεπτεμβριο οτι ειναι προτιμοτερο να απολυθουν ΤΩΡΑ ως απεργοι παρα το Σεπτεμβριο ως υπεραριθμοι. Αυτοι οι συναδελφοι αποτελουν νομιζω τον πραγματικο πυρηνα στηριξης της απεργιας. Δεν ειναι ουτε Μοτζαχεντιν, ουτε ηρωες. Ειναι απλοι εργαζομενοι που αντιλαμβανονται οτι η συμμετοχη στην απεργια θα τους ωφελησει σε καθε περιπτωση ( ειτε η απεργια νικησει, ειτε ηττηθει). Γιατι ειναι προτιμοτερο να απολυθουν τωρα ως απεργοι παρα το Σεπτεμβριο ως υπεραριθμοι. Αρα πρεπει να γινουν αμεσα γενικες συνελευσεις και να αποφασιστει ΑΠΕΡΓΙΑ ΤΩΡΑ, οσο υπαρχει επιταξη.

Ναβις

Εκπαιδευτικοί από τα κάτω:ΚΑΤΩ Η ΕΠΙΣΤΡΑΤΕΥΣΗ – ΜΑΖΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΑΝΥΠΑΚΟΗ

ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΕΡΓΙΑ ΤΩΝ ΚΑΘΗΓΗΤΩΝ

«Ζούμε απ΄ το μέλλον τη σύγχρονη υπερένταση της Ιστορίας τον Άξεστο Φασουλή που κρέμεται στο παλκοσένικο ένθεος Η ελπίδα μου σώπασε, ω Πολύμνια! Δίχως θέαση το Απόλυτο λιμοκτονεί, μα η ώρα του θα΄ρθει ωσάν ορμητική βλάβη της αντικειμενικότητας. Χρήσιμο αναβλύζει από το άχρηστο. Προφορική είναι πάντα η αλήθεια!». Νίκος Καρούζος

Η επίθεση στους εκπαιδευτικούς δεν είναι κάτι ξέχωρο από την επίθεση που δέχονται όλοι οι εργαζόμενοι ιδιωτικού και δημόσιου τομέα.

Συνοπτικά τα τρία τελευταία χρόνια στην εκπαίδευση:

* Δύο χιλιάδες καταργήσεις σχολείων (συγχωνεύσεις τις ονομάζουν, αφού έχουν αναγάγει σε άθλημα τη διαστρέβλωση του νοήματος των λέξεων) και δημιουργία τμημάτων με 30 μαθητές.

* Κλείσιμο 800 σχολικών βιβλιοθηκών, βιβλία σε cd και φωτοτυπίες, σχολεία χωρίς θέρμανση, κάλυψη μέρους εξόδων των σχολείων από γονείς αλλά και λεγόμενους χορηγούς.

* Ο εισαγωγικός μισθός του μόνιμου πήγε 640 ευρώ. Όλοι οι εκπαιδευτικοί μέχρι 10 – 15 χρόνια και οι αναπληρωτές πλήρους ωραρίου, αμείβονται πια με 800 – 900 ευρώ. Συνολικές μειώσεις μισθών μέχρι 60 %.

* Προσλήψεις ωρομίσθιων μέσω προγραμμάτων ΕΣΠΑ με 200-300 € το μήνα.

* Συρρίκνωση και ουσιαστικά κατάργηση της ειδικής αγωγής.

* Με όχημα την αξιολόγηση έχουμε επαναφορά του επιθεωρητισμού, θεσμοθέτηση αγοραίων όρων λειτουργίας των σχολείων, πειθάρχηση, εργασιακό κανιβαλισμό, διευθυντές μάνατζερ.

* Απολύσεις, διαθεσιμότητα, αργία με το 1/3 του μισθού για «ανάρμοστη ή αναξιοπρεπή συμπεριφορά εντός ή εκτός υπηρεσίας» ή γιατί υπάρχει νομική αντιδικία οποιασδήποτε μορφής, καταστρατηγώντας ακόμη και το τεκμήριο της αθωότητας.

* Χιλιάδες οργανικές θέσεις χάνονται λόγω και της αύξησης ωρών διδασκαλίας, με αποτέλεσμα 10.000 αναπληρωτές να απολυθούν και 5.000 μόνιμοι να μείνουν χωρίς ωράριο, κινδυνεύοντας με υποχρεωτικές μετακινήσεις, αναγκαστικές μεταθέσεις και τέλος απόλυση.

* Οι εκπαιδευτικοί όλων των βαθμίδων ανέρχονται στους 160.000 σε σύνολο 450.000 υπαλλήλων στο δημόσιο (εκτός μπάτσων-στρατιωτικών) και έχουμε εξαγγελίες για 150.000 απολύσεις, δηλ. το ένα τρίτο του συνόλου.

* Αυτοδίκαιη απόλυση όσων αναπληρωτών υπερβούν τις 15 μέρες αναρρωτικής άδειας (η προστασία των εγκύων πάνω απ’ όλα).

Η κατάρρευση των εργασιακών δικαιωμάτων εντείνεται και μοιάζει να μην έχει τέλος. Στο δημόσιο οι εργαζόμενοι είχαν (και εν πολλοίς έχουν ακόμη) εργασιακή και μισθολογική ασφάλεια, πενθήμερο, προστασία από αυθαιρεσίες διευθυντών-εργοδοτών, ανθρώπινες συνθήκες εργασίας, αδιαπραγμάτευτα συνδικαλιστικά δικαιώματα. Η κατάσταση όμως εκτάκτου ανάγκης, με στόχο διαρθρωτικές αλλαγές και τη μέγιστη υποβάθμιση της εργατικής δύναμης, δε θα ήταν δυνατόν να προχωρήσει, από τη στιγμή που ένα μεγάλο κομμάτι εργαζομένων είχε αυτά τα «προνόμια». Υπάρχει ο φόβος των αφεντικών μην τυχόν και οι συγκεκριμένες εργασιακές συνθήκες στο δημόσιο αποτελέσουν στόχο για όλη την εργατική τάξη αλλά και αφετηρία για διεκδίκηση ακόμη καλύτερων συνθηκών.

Επιλογή, λοιπόν, ο διασυρμός και ο διαχωρισμός. Για μία ακόμη φορά μοναδικό όπλο των κυβερνώντων ο κοινωνικός αυτοματισμός. Αφού όλοι κάνουν θυσίες, δε γίνεται να υπάρχουν εξαιρέσεις. Αφού υπάρχουν 1,5 εκατ. άνεργοι, πώς κάποιοι ζητάνε σταθερή και μάλιστα πληρωμένη εργασία; Η πολιτική αυτή της εξαπάτησης οφείλουμε να αναγνωρίσουμε ότι έχει ριζώσει όχι μόνο στα μεσαία υποταγμένα στρώματα, αλλά ακόμη και μέσα στο υπάρχον εργατικό κίνημα.

Η εργατική τάξη όμως γνωρίζει ότι μία ενδεχόμενη ήττα των εκπαιδευτικών θα είναι ήττα όλης

της τάξης. Όπως ήττα της τάξης μας ήταν η ήττα των χαλυβουργών, η ήττα των εργαζομένων στο μετρό κτλ., τις οποίες ήττες τις μετράμε με την αδυναμία μας να ορθώσουμε το ανάστημά μας και να βγούμε στην επίθεση. Αντίθετα, αν οι εκπαιδευτικοί καταφέρουν να κερδίσουν, θα αποτελέσει αρχή αγώνων, ταξικής αισιοδοξίας και επαλήθευσης των φόβων των εξουσιαστών. O αγώνας, να μην περάσουν οι απολύσεις και η διάλυση των σχολείων, αφορά όλη την κοινωνία που πλήττεται από την ανεργία, τη φτώχεια, την κατάργηση των συμβάσεων και των εργασιακών δικαιωμάτων.

Αναδύονται, βέβαια, σημαντικά θέματα από τη συγκεκριμένη κοινωνική στάση έλλειψης αλληλεγγύης στους εργαζόμενους στο δημόσιο. Αλλοτριωμένοι οι περισσότεροι εκμεταλλευόμενοι, λειτουργούν χωρίς καμία συνείδηση, χωρίς ίχνος ταξικής αλληλεγγύης, αποθεώνοντας τον ατομισμό, την υποταγή και την ιδιώτευση. Ακόμη και στους εκπαιδευτικούς οι οποίοι σε μεγάλο ποσοστό βιώνουν τη φτώχεια και την εξαθλίωση υπάρχει ριζωμένη η ψευδαίσθηση ότι η βελτίωση θα έρθει μέσω ατομικών ενεργειών, γνωριμιών, απόκτησης περισσότερων προσόντων, προσκόλλησης σε εξουσίες. Όλα αυτά δε σημαίνουν όμως ότι πρέπει να αφεθεί μία ακόμη δημόσια δομή, βορά στα νεοφιλελεύθερα σχέδια και την απαξίωση. Δεν σημαίνει ότι οι εκπαιδευτικοί αξίζει να εξαθλιωθούν περισσότερο και να εξαφανιστεί το δημόσιο σχολείο.

Ορισμένες αλήθειες

Όλος αυτός ο θόρυβος για τις εξετάσεις αποτελεί ευκαιρία να ανοίξει η συζήτηση για το ρόλο της εκπαίδευσης ως μηχανισμού του καπιταλιστικού κράτους, που αναπαράγει τις κοινωνικές ανισότητες, την ιεραρχία, καλλιεργεί τον ατομικισμό, τον ανταγωνισμό, τους αποκλεισμούς. Διαχωρίζει και κατανέμει, παρέχοντας δήθεν “ίσες ευκαιρίες σε όλους”, ενώ στην πραγματικότητα το διακύβευμα της εισαγωγής στην τριτοβάθμια εκπαίδευση, αλλά και της περαιτέρω πορείας είναι κοινωνικά προκαθορισμένο. Ο ιδεολογικός ρόλος και ο μηχανισμός ταξικής διαλογής των εισαγωγικών εξετάσεων, που προβάλλονται ως κοινωνικά ουδέτερες-αταξικές, πασχίζουν να μείνει στο απυρόβλητο. Μιλάνε σαν να είναι ο μοναδικός προορισμός της εκπαίδευσης οι εισαγωγικές εξετάσεις και όχι η μόρφωση. Δεκάδες απεργίες των εκπαιδευτικών ποτέ δεν έγιναν θέμα, γιατί δεν αμφισβήτησαν τις εξετάσεις.

Πώς μπορούμε όμως να μην αναφερθούμε στα παιδιά που εγκαταλείπουν το σχολείο λόγω φτώχειας. Στα παιδιά που δε πάνε ποτέ τους σχολείο (ρομά, μετανάστες, κ.ά.). Στα παιδιά που θα αναγκαστούν να εγκαταλείψουν τη σχολή που θα περάσουν μετά τις εξετάσεις. Στα παιδιά που θα έρθουν αντιμέτωπα με το τέρας του 65% ανεργίας των νέων, ασχέτως αν έχουν πτυχία, διπλώματα, ικανότητες.

Για την απεργία

Η απεργία, ως προωθημένη μορφή εργατικής πάλης έχει 3 προϋποθέσεις: Μέγιστη δυνατή συσπείρωση-συμμετοχή του κλάδου, αποφασιστικότητα σε κινήσεις τακτικής και στο δρόμο, έμπρακτη αλληλεγγύη των υπόλοιπων εργαζομένων. Το χρόνο της απεργίας ουσιαστικά τον επέλεξε η κυβέρνηση θεωρώντας ότι θα καθαρίσει εύκολα. Αυτό υποτίθεται ότι της δίνει σχετικό προβάδισμα κινήσεων. Το ζήτημα όμως είναι τι κάνουμε εμείς.

Η κυβερνητική προπαγάνδα και ο νεοφιλελεύθερος λόγος, αποδομούνται όσο περνάνε οι μέρες. Έχει γίνει σαφές ότι αυτή η απεργία είναι η μόνη πολιτική και ταξική επιλογή απέναντι στις αντικοινωνικές πολιτικές. Ο επικοινωνιακός πόλεμος απέναντι στους βρικόλακες των καναλιών και της κυβέρνησης, μπορεί να κερδηθεί. Είναι τόσο μισητοί άλλωστε, που δεν είναι και τόσο δύσκολο. Το θέμα είναι αυτή η θετική γνώμη για την απεργία να μπορέσει να βρει διαύλους να εκφραστεί.

Από την άλλη υπάρχει κίνδυνος οι εκπαιδευτικοί να δουν και αυτή την απεργία ως διεκπεραιωτική. Να επιλέξουν ως συνήθως την ασφάλεια της αδράνειας και της ανάθεσης που τόσο καλά γνωρίζουν,“αφού οι απεργίες γίνονται από τους συνδικαλιστές”. Να κρυφτούν πίσω από την επιστράτευση και να περιμένουν ως μάννα εξ ουρανού την αλληλεγγύη που δε θα έρχεται. Οι θρήνοι όμως για το πόσο αδικημένοι είμαστε, η τακτική του καλού παιδιού, η επαιτεία, ήταν για άλλες εποχές.

Το πρώτο βήμα είναι η μεγάλη ενεργητική συμμετοχή στις συνελεύσεις, οι οποίες από την πρώτη στιγμή πρέπει να επιχειρήσουν το άνοιγμα σε κομμάτια του κινήματος που θα βρεθούν αλληλέγγυα. Στις κατά τόπους απεργιακές-συντονιστικές επιτροπές που θα προκύψουν μέσα από τις γενικές συνελεύσεις, θα ζυγιστεί η ετοιμότητα του όποιου κινήματος και των ευρύτερων κοινωνικών αγώνων. Η ευκαιρία για σύνδεση με άλλα κομμάτια αγωνιζόμενων είναι στο χέρι μας, μέσω ανοιχτών συνελεύσεων ή ανοιχτών απεργιακών επιτροπών. Εδώ λοιπόν η συσσωρευμένη ιστορική-εργατική πείρα έχει να μας διδάξει. Μια εμπειρία που λέει ότι μόνο αν τολμήσουμε την επίθεση έχουμε ελπίδες. Ιδέες υπάρχουν και στο επίπεδο της τακτικής, αλλά και στο επίπεδο της πολιτικής και κοινωνικής σύγκρουσης.

Η εξέλιξη της πολιτικής επιστράτευσης δεν αιφνιδίασε κανένα, αποτελεί όμως δίκοπο μαχαίρι. Από τη μία μπορεί να αποτελέσει ταφόπλακα των αγώνων για μεγάλο διάστημα. Από την άλλη, έχοντας κατά νου και τις πρόσφατες επιστρατεύσεις, μπορούμε να αντιστρέψουμε το βέλος του πανικού προς εκεί που ονειρευόμαστε. Αν καταφέρουμε να κηρυχτεί γενική απεργία την παρασκευή 17 Μάη, όλα θα πάρουν διαφορετική τροπή. Η πίεση προς γσεε – αδεδυ να αποδείξουν για μοναδική φορά τα τελευταία χρόνια ότι είναι συνδικάτα των εργαζομένων και όχι των εργοδοτών και της κυβέρνησης, να είναι ανυποχώρητη.

Στις συνελεύσεις λοιπόν, επιτέλους να αναλάβουμε το βάρος και την ευθύνη που μας αναλογεί. Με απεργιακές-συντονιστικές επιτροπές, απεργιακά ταμεία, συλλογικές και οργανωμένες εξορμήσεις ενημέρωσης σε όλη την κοινωνία, επικοινωνία με σωματεία, με συλλογικότητες, με συνελεύσεις γειτονιάς, με τοπικές κινητοποιήσεις.

Να γίνει σαφές ότι αυτή η απεργία έχει τη δυναμική να μείνει στην ιστορία προκαλώντας αλυσιδωτές αντιδράσεις προς όφελος της εργατικής τάξης.

* ΑΙΤΗΜΑΤΑ –ΑΙΧΜΕΣ ΤΗΣ ΑΠΕΡΓΙΑΚΗΣ ΚΙΝΗΤΟΠΟΙΗΣΗΣ

1. Καμία απόλυση εκπαιδευτικού – Διασφάλιση των εργασιακών δικαιωμάτων μονίμων και αναπληρωτών.

2. Άμεση απόσυρση του Π.Δ. για τις υποχρεωτικές μεταθέσεις.

3. Άμεση κατάργηση των νόμων για το νέο Πειθαρχικό Δίκαιο (ν.4093/12 και 4057/12) που έχει θέσει υπό διωγμό τους εκπαιδευτικούς.

4. Απόσυρση του ΠΔ για την Αξιολόγηση. Κατάργηση του ν.4142/13 για την Αρχή Διασφάλισης Ποιότητας.

5. Διασφάλιση των οργανικών θέσεων που απειλούνται από την αύξηση του διδακτικού ωραρίου (ν.4152/13, παρ. Θ). Κατάργηση του ν.4152/13.

6. Ουσιαστική οικονομική αναβάθμιση των εκπαιδευτικών, ιδιαίτερα των νεότερων. Κατάργηση του ν.4024/2011.

7. Καμία κατάργηση – συγχώνευση σχολείου. 25 μαθητές κατ’ ανώτατο όριο στην τάξη.

8. Να μην περάσουν τα σχέδια νόμων για το Γενικό και Τεχνολογικό Λύκειο που είχαν δοθεί στη δημοσιότητα το προηγούμενο διάστημα.

9. Όχι στις μνημονιακές πολιτικές που διαλύουν τη δημόσια εκπαίδευση.

* ΟΛΟΙ ΣΤΙΣ ΓΕΝΙΚΕΣ ΣΥΝΕΛΕΥΣΕΙΣ ΤΩΝ ΕΛΜΕ, ΤΡΙΤΗ 14/5

* ΚΑΤΩ Η ΕΠΙΣΤΡΑΤΕΥΣΗ – ΜΑΖΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΑΝΥΠΑΚΟΗ !

Σάββατο 11 Μάη 2013                                 Εκπαιδευτικοί από τα κάτω

προκηρυξη με…δωρακι

mnimoιδεα συναδελφου, οταν τα πηρε απο την καθωσπρεπει* σταση καθηγητων τη μερα της απεργιας 20/2.
τοπος: Δραπετσωνα
μοιραστηκε με σακκουλακι μνημοσυνου κ’ περιεχομενο..καλαμποκι.
*   ‘τουφεκιες στον αερα η απεργια’, ‘βαρεθηκαμε τα συνδικαλιστικα’, ‘το δικαιωμα στην εργασια ειναι ιερο’

————————–

                           Γνωρίζοντας  γραφή και ανάγνωση

Μας  φτύνουν δε βρέχει !!!

Στα μάτια των παιδιών μας κ’ σε όσα διδάσκουμε να έχουν ήθος-κρίση -αξιοπρέπεια -αλληλεγγύη            ‘Η ηθική είναι ο τόπος της μοναξιάς μας’

Μα ποια κριτήρια? για ποια ζωή? Για ποιο μέλλον που τους επιφυλάσσουμε? Ποια ζωή μας παραδώσανε οι γονείς μας, οι δάσκαλοι μας? Ποια τους παραδίδουμε ?

Ενέργειες επανάκτησης της κοινότητας:

Τι είναι αντικοινωνική στάση? Τι είναι αντικοινωνική συμπεριφορά;

Αντικοινωνική συμπεριφορά είναι η κοινή ονομασία που χρησιμοποιείται για να περιγράψει γεγονότα ή ενέργειες που προκαλούν βλάβη ή επηρεάζουν την ποιότητα της ζωής των ανθρώπων στην κοινότητα.

 Ποιος κάνει κακό στην κοινότητα? Αυτοί που προσπαθούν να συνεννοηθούν, να ενώσουν, να προβληματίσουν, να αμφισβητήσουν-διεκδικήσουν, να αμυνθούν για να μην παραδώσουμε καμένη γη στα παιδιά μας?

Ή Αυτοί, οι πειθαρχημενοι στην εξουσία της τηλεόρασης, καρφωμένοι στους καναπέδες της μιζέριας, του κοινωνικού ανταγωνισμού, της εξυπνάδας ‘τού την είπα’, ‘που θα μου πει εμένα, ποιος? αυτός?’

Η βαρβαρότητα της εποχής δεν αφήνει περιθώρια για εφησυχασμούς ‘δε γίνεται τίποτα’, ‘όλα αυτά που κάνετε δε φέρνουν αποτέλεσμα’. ο.κ. εντάξει, δε φέρνουν αποτέλεσμα, ένας κούκος δε φέρνει την άνοιξη -που πρέπει, έτσι κι αλλιώς, να ρθει.

Η στάση της απόλυτης πλειοψηφίας των φυλακισμένων τηλεθεατών, η αδράνεια τους δεν είναι πολιτική στάση? δεν έχει αρνητικά αποτελέσματα? Τί αρνητικό αποτέλεσμα έφερε ο κούκος?? Η TV είναι η μόνη που δεν πρόκειται να μας στερήσουν. Σβήσε την τηλεόραση που κρύβεις μέσα σου.

     Πάρε τηλέφωνο τη μοναξιά σου κ βγες στο δρόμο της φωτιάς

Αφουγκράσου το βλέμμα των παιδιών σου, σκέψου από τώρα τί θα τους πεις, τί μύθο θα φτιάξεις να τους πεις για την αδράνεια-μοιρολατρία-πειθαργημένη υποταγή σου στη μέχρι τώρα κανονικότητα σου. Θα γίνεις πιστευτός, αποτελεσματικός? Όταν σε καλούσαν να μη δουλέψεις, να βγεις από τη γραμμή, να ξεκουμπώσεις το μυαλό σου? Απαντούσες

‘‘συνάδελφε, το δικαίωμα στην απεργία είναι ιερό, όπως και το δικαίωμα στην εργασίααυτό ήξερα, αυτό λέω, δεν τα ξέρω και τα συνδικαλιστικά. [Ξεκουμπώστε το μυαλό σας τόσο συχνά όσο και το παντελόνι σας(Γαλλία Μάης 68)]. Τους είπα κιόλας ‘παλιά γίνονταν ΑΠΕΡΓΙΕΣ, τώρα τουφεκιές στον αέρα από ξεπουλημένους συνδικαλιστές (αυτό από την TV το έκλεψα, όχι δεν το έκλεψα, το έμαθα καλά το ποίημα). ΩΣ άψογα υπάκουος, πειθαρχημένος, ανταγωνιστικός, με καλύτερο αμάξι…ΠΟΙΟΣ είναι αυτός που θα μας κρίνει? ΠΟΥ είναι καλύτερος από εμάς? ΕΜΕΙΣ, ΡΕ, εκλέγουμε κυβερνήσεις κάθε 4 χρόνια, εμείς με τις επιλογές-ανοχές μας φέραμε την κοινότητα έως εδώ. Εμείς δεν ταυτιζόμαστε με τους από πάνω, όλα αυτά τα χρόνια για μια θεσούλα, για ένα STAGE για το παιδί, για την οργανική, για την εξέλιξη στην πυραμίδα της διοίκησης. ΤΙ ΕΙΝΑΙ αυτά τώρα, να βγούμε από την κανονικότητα, να αμφισβητήσουμε το σύστημα που τόσα χρόνια με θρησκευτική ευλάβεια υπηρετούμε σε όλες του τις επιλογές. Όμως, αυτή η στοίχιση στη γραμμή, η ομοφωνία να τα χω καλά με τους από πάνω, η αποδοχή του ρόλου που μας επιφύλαξαν-επέβαλαν: ΑΥΤΟΙ δεν είναι οι ΚΑΡΠΟΙ που συλλέγουμε τώρα?’’

ΠΟΙΑ στάση ζωής, λοιπόν, είναι αντικοινωνική? ΑΣ ΒΓΟΥΜΕ από τη μιζέρια που ΜΑΣφυλακίζουν, ΑΣανατρέψουμε την κανονικότητα. Αλλιώς ας συνεχίσουμε στο λήθαργο της ανάθεσης, της αντικοινωνικότητας μας, του προσωπικού μας εγωιστικού μικρόκοσμου.

Γνωρίζοντας γραφή και ανάγνωση προσδοκώντας ότι ακόμα και τώρα μπορούμε να βλέπουμε τους συναδέλφους, όπως και τα παιδιά μας στα μάτια:

Υπάρχει ΕΛΠΙΔΑ

ΑΛΛΙΩΣ υπάρχει και η συνέχεια της συσκευασμένης κανονικότητας. Κατανοητή όχι όμως αποδεκτή.

[ προσφέρουμε ένα μικρό δώρο, σε όσους το επιλέξουν…, στη συσκευασία υπάρχει τροφή για όρνιθες]

‘‘αυτοί που οι γονείς μας έλεγαν να μην κάνουμε παρέα’’

ντοκιμαντερ ‘η απαγορευμενη εκπαιδευση’

Η Απαγορευμένη Εκπαίδευση (La Educacion Prohibida) είναι ένα ανεξάρτητο ντοκιμαντέρ που κυκλοφόρησε το 2012. Περιγράφει ποικίλες εναλλακτικές πρακτικές εκπαίδευσης και αντισυμβατικά σχολεία στη Λατινική Αμερική και την Ισπανία, και περιλαμβάνει εκπαιδευτικές προσεγγίσεις όπως η λαϊκή επιμόρφωση, το σύστημα Μοντεσσόρι, η προοδευτική εκπαίδευση, η εκπαίδευση Βάλντορφ, η κατ οίκον διδασκαλία. Το ντοκιμαντέρ χωρίζεται σε 10 θεματικά επεισόδια, που το καθένα παρουσιάζει μια διαφορετική πτυχή της εκπαίδευσης στο πλαίσιο του σχολείου και έξω από αυτό. Τα θέματα περιλαμβάνουν την ιστορία του σχολικού συστήματος, την εξουσία και δύναμη στα σχολεία, την αξιολόγηση και το διαχωρισμό των μαθητών, την κοινωνική λειτουργία των εκπαιδευτικών ιδρυμάτων, καθώς και το ρόλο των εκπαιδευτικών και των οικογενειών. Η ταινία περιέχει σχεδόν 30 λεπτά κινουμένων σχεδίων και μια φανταστική δραματοποιημένη ιστορία που συνδέει τα επεισόδια. Είναι η πρώτη Ισπανική ταινία που χρηματοδοτήθηκε μέσω της μεθόδου πληθοχρηματοδότησης και προβλήθηκε ταυτόχρονα σε 130 πόλεις, σε 13 χώρες, με συνολικό αριθμό 18.000 θεατών μέσα σε μια μέρα.
[youtube]http://youtu.be/Z1FcA-Aag6M[/youtube]

πού διανυκτερευσε η διδασκάλισσα?

pou

τοτε που οφειλαμε –ολοι οι δημοσιοι-
να κοινοποιουμε αν βγουμε απο νομό,
να προσεχουμε ενδυμασια [παντελονι, μινι, ντεκολτε, ελλειψη γραβατας,φουτερ]
να μην κυκλοφορουμε -οι γυναικες περισσοτερο- με παρεα αλλου φυλου, χωρις αρραβωνα,
να μην πηγαινουμε σινεμα σε ο,τι-ο,τι,
κεντρα διασκεδασης, καπνισμα κ.λ.π. [αχ, καρυωτακη].
σημερα υπαρχει προσπαθεια ευπρεπους ενδυμασιας και κυκλοφοριας.

συντροφος εστειλε εγγραφο του 63, που εγκαλει δημοδιδασκαλισσα…
για χαιρετισμο σε επιθεωρητη, ενω συνοδευοταν απο μη αρραβωνιασμενο κ.λ.π.